The exposition about Dersu one more time.
I jeszcze raz - w pełni - ekspozycja na temat Dersu w kinie Panorama w Chorzowie. Klikając na niektóre zdjęcia można pobrać opisy. Zobaczcie…

Każdy kto widział (ten) film Kurosawy dobrze pamięta scenę, w której Arsenjew i Dersu badając okolice jeziora Hanka zostali zaskoczeni przez załamanie się pogody. Wiatr zatarł ślady i Dersu był bezradny. Arsenjew wtedy wierzył, że wyratuje ich kompas, lecz gdziekolwiek się udali była woda.

Dziś, sto lat później, mkniemy superszybkimi autami po wielopasmowych autostradach kierowani przez nawigację komputerową. Tylko szaleńcy udają się na bezdroża Azji z kompasem w ręku.

Festiwal Bezdroża Azji to impreza dla swego rodzaju szaleńców, zapaleńców, których nie tak łatwo ściągnąć. Trzeba się przyznać… pobłądziliśmy trochę. Cóż, kroczenie bezdrożami to przecież najczęściej… błądzenie.

Ważne jednak, że festiwal skończył się fenomenalnym koncertem Sainkho i Gendosa. Było to wydarzenie jedyne w swoim rodzaju. Ona dała nam pokaz egzystencjalnego śpiewu. Był tam seks, płacz, krzyk, śmiech, rozpacz. Łatwiej powiedzieć czego nie było - nudy. On wprowadził nas w transowy klimat. Jaśniały nad nami gwiazdy. Zapomnieliśmy o całym świecie. Na płytach ta muzyka nie zawsze się sprawdza. Tam, na koncercie w planetarium była… Po prostu brak mi słów. Kto nie był niech żałuje.

Kilka zdjęć z koncertu

Dziś obejrzeliśmy film Kurosawy. Wcześniej w jurcie wysłuchaliśmy bajki tuwińskiej z książki “Koniec pieśni” Galsana Tschinag. Po projekcji widzowie obejrzeli moją ekspozycję. Szkoda, że impreza miała niewielką frekwencję - jest w tym i trochę mojej winy. Ale są i pozytywne rezultaty o których innym razem (żeby nie zapeszyć). Fotki tu…

Zabrzmi to może zabawnie, ale pierwszy raz widziałem ten film w kinie. W ogóle widziałem go w całości chyba trzeci raz. To skłania do zadania sobie pytania co jest wartością tego filmu? W czym tkwi wartość historii o Dersu? Kurosawa zdaje się mówić nam: popatrzcie, oto człowiek! Popatrzcie jakim potrafi być człowiek. A już sprawą naszego sumienia jest zadanie sobie pytania: czemu ja taki nie jestem jak Dersu? Dlaczego jesteśmy chciwi, dwulicowi, nieufni itd. itd. Inaczej mówiąc cała ta historia każe nam spojrzeć uczciwie na siebie i świat w którym żyjemy. Wcale nie jesteśmy panami samych siebie. Każdy z nas jest wytworem cywilizacji w której się wychowaliśmy i do której ciągle musimy się naginać. Wiem, że dla wielu ludzi obejrzenie tego filmu było krokiem do wyjścia z tej własnej skóry.

…ale największe atrakcje dopiero przed nami.

Dziś odbyło się otwarcie ekspozycji moich materiałów o Dersu. Wygląda to całkiem nieźle, jak na robotę amatora. Jest dużo treści, ponieważ mój warszawski “wykład” przetworzyłem i umieściłem przy ilustracjach.

Pośród ekspozycji obejrzeliśmy film dokumentalny o szamanach - nie ten, który był w programie, ale za to nowszy “Tabu. Ostatni szaman”. Potem na kameralnej sali kinowej obejrzeliśmy film fabularny “Biały statek” - film szalenie dołujący, ale był to bardzo dobrze zrealizowany dramat według prozy Czingiza Ajtmatowa.

“Biały statek” to liryczna opowieść o wrażliwym, obdarzonym poetycką wyobraźnią, porzuconym dziecku, żyjącym w dalekiej leśniczówce w górach San-Tasz. Niezrozumiany przez swych jeszcze dzikich i prymitywnych opiekunów chłopiec zamyka się w świecie baśni; ucieka doń od wszystkich smutnych przeżyć, aż w końcu marzenia zastępują mu rzeczywistość. Chłopiec odpływa “do swojej bajki” na zawsze.

Mnie, jako ojca, mocno zapadła w pamięć myśl: “Najtrudniej człowieka urodzić i wychować. Najłatwiej - zabić.”

Przed kinem stoi kirgiska jurta, w której napiłem się zielonej herbaty. Fajki nie paliłem…

Serdecznie zapraszam w tych dniach do kina Panorama w Chorzowie. Tu kilka fotek…

Festival in Chorzów is open.

Foto-książkę o realizacji filmu Kurosawy możecie kupić na allegro. Jeszcze raz przypominam o zawartości książki “Powrót Dersu“.