Ta historia zaczyna się sto lat temu w roku 1902, gdy z Warszawy przybywa do Kraju Ussuryjskiego rosyjski oficer i przyrodnik Władimir Arsenjew. Tam na jednej z wypraw w niezbadane zakątki tajgi, poznaje niezwykłego myśliwego, samotnika - Dersu Uzałę. Z czasem między nimi rodzi się wzajemna fascynacja i przyjaźń na śmierć i życie... Arsenjew uwiecznił Uzałę w dwóch książkach "W Ussuryjskim kraju" i "Dersu Uzała", na podstawie których film pt. "Dersu Uzała" nakręcił japoński reżyser Akiro Kurosawa.

        Dersu miał swą własną, oryginalną mądrość - jak napisał Arsenjew "animistyczną". Rzeczywiście wydaje się, iż nie był jednym z ludzi, istotą społeczną, ale raczej częścią przyrody w której żył. Podobne widzenie świata można odnaleźć w mądrościach znanych z umiłowania kontemplacji natury mistrzów buddyzmu zen. Z tych obserwacji przyrody wynika, że przeciętny człowiek jest dziwną, pomieszaną istotą, zachowującą się niczym jeździec, który zamiast siedzieć wygodnie na grzbiecie konia, jedzie siedząc na końskim łbie. Zresztą pomimo wysiłku jaki go kosztuje ta chaotyczna jazda, przez całe swe życie gorąco wierzy w to, iż właśnie taka pozycja jest poprawna, a wierzchowiec jedzie tam, gdzie to on go pokieruje. By zmienić życie człowieka należy wpierw zachwiać tę wiarę.

        Podobnie jak mistrzowie zen, tak też mędrcy i mistycy całego świata od wieków w różny sposób twierdzą, że wiara w "ja" jest największą iluzją w jakiej żyjemy. Żaden z nich jednak nie wyraził tego tak, jak Dersu chociaż wielu było tego blisko. Obok takich myślicieli jak Ramana Maharishi, Krishnamurti, Thomas Merton, Alan Watts szczególnie wyróżnić mogę Nisargadattę Maharaja z jego "I am THAT" oraz Douglasa Hardinga z jego "The Science of the 1st Person". Uzała nie poprzestał tak jak większość na teoretyzowaniu o różnym "ja", odmiennej tożsamości czy wyrzeczeniu się siebie. Ten leśny mędrzec bowiem w ogóle nie bardzo potrafił eksplikować. Zrobił krok dalej i to jest wedle mnie rzecz bez precedensu. Dersu był tak rozbrajająco prostym człowiekiem, że swą mądrość wyraził (implicite) w samej swej mowie - rezygnacją z użycia zaimków osobowych.